Była to ciemna noc, a deszcz spływał po szybach, ochładzając wnętrze budynku. Pan Whiskers szykował się do opuszczenia pobliskiej kawiarni zakładając swój ciężki, gruby płaszcz, kiedy nagle złapał go za ramię Pan Kadex.
— Quo vadis, przyjacielu? — zapytał podniesionym tonem.
Pan Whiskers obejrzał się. — Przed siebie — odparł sucho. Pan Kadex zdawał się być bardziej nachalny niż zwykle to czynił, co dość poważnie zdziwiło Pana Whiskersa.
— Ekhem... — odchrząknął rozmówca. — Zdaje mi się, że nie jesteś świadom regulaminu tego miejsca.
Pan Whiskers ostentacyjnie się wyprostował i spojrzał na zegarek. Podniósł wzrok, wpatrując się w bezduszne ślepia Pana Kadexa.
— O regulaminach trzeba było mówić lata temu. — Spojrzał na baristę serwującego przybyłym gościom dziką robustę z aromatem waniliny. — Teraz nie mam wyboru.
Jednym sprawnym ruchem Pan Whiskers wyciągnął z kieszeni płaszcza klasyczny magnum i w jednej sekundzie wycelował rewolwer prosto w twarz Pana Kadexa.
— Spokojnie! — Pan Kadex nerwowo rozejrzał się po kawiarni, okazjonalnie trącając wzrokiem gości. — Myślę, że się możemy jeszcze dogadać…!
— O nie, nie dogadamy się — odparł triumfalnie Pan Whiskers, pociągając za spust.

Pan Whiskers niecierpliwie schował magnuma do kieszeni płaszcza i gwałtownie popchnął Kadexa, wypychając go z baru.
— Zajmę się tym incydentem, obiecuję, tylko nie eliminuj mnie!
— Cicho…! — warknął Whiskers. — Szukam ustronnego miejsca.
Poprowadził Kadexa do opustoszałej alejki skąpanej w wieczornej ulewie dość charakterystycznej dla lata regionu Aberdeen. Kadex zdawał się odetchnąć z ulgą, jednakże przerwał gdy poczuł, jak Pan Whiskers przygniata go do ściany.
— Gadaj, skąd znasz całki. I streszczaj się! — zakomenderował.
Kadex nerwowo się skurczył, tracąc całą pewność siebie jaką wcześniej miał. — Dowiedziałem się… przypadkiem, przysięgam!
— Wrrr — Whiskers rozejrzał się z lekkim podirytowaniem. — Tylko Inspektorat coś usłyszy, a przypomnę sobię o tobie. A teraz nie chcę cię więcej widzieć! — krzyknął, strzelając na oślep parę cali od skroni Kadexa.
Ruszył szybkim krokiem, opuszczając alejkę. Okazało się, że Kadex, ten człowiek który go śledził tak naprawdę nie ma zielonego pojęcia o niczym, co się dzieje w mieście.
Pan Whiskers westchnął. Pogrążył się w swoich myślach, zastanawiając się, co powonien dalej uczynić. Przystanął na krawędzi chodnika i wyciągnął rękę prosto przed siebie, patrząc z entuzjazmem na czarną taksówkę, która się przed nim zatrzymała.
— Dokąd pana podwieźć? — zapytał taksówkarz, dopalając na szybko peta na przycisku włączającym światła awaryjne.
Pan Whiskers spojrzał prosto w oczy Travisa Bickle. Wszystko stało się nagle klarowne — wiedział już, co powinien zrobić.